بالذّات مقدّم است ، مثل تقدّم علَّت بر معلول . نفسه منه في تعب و النّاس منه في راحة . يعنى : هر كه صاحب نيّت خالص است ، نفس او از او در تعب است ، چرا كه به مقتضاى خواهش او عمل نمىكند . ديگران از او در راحتند ، چرا كه چون كارهايش موافق رضاى الهى است و ظلم او به كسى نمىرسد .